Nou hier is dan mijn grote avontuur in de bergen van Bolivia...

Na gehoord te hebben dat de berg Huayna Potosi (6088) toch beklommen kan worden aan het einde van het regenseizoen, ben ik samen met een nederlandse jongen, Jeroen (ontmoet in Santa Cruz), impulsief de tocht gaan boeken bij een organisatie in La Paz. De tocht zou 3 dagen zijn en gelukkig had ik mijn thermokleding, handschoenen, muts en slaapzak nog in mijn rugzakje zitten. Emy, een australisch meisje ( ook ontmoet in Santa Cruz) ging alleen mee met de eerste dag omdat ze een vliegtuig moest halen.

Dag 1:

Om 9 uur moesten we aanwezig zijn met al onze spullen bij de organisatie. De 3 gidsen stonden al klaar. We gingen in totaal met 8 personen weg en we zouden met 7 de berg gaan beklimmen. We waren nog niet heel lang in La Paz om goed geacclimatiseerd te zijn, maar het is het proberen waard. Ik had nog geen last van de hoogte! We zouden vandaag met steigijzers op de gletser lopen ( om te oefenen) en ijklimmen!! joehoe!! en dat was gaaf! We slapen vandaag op 4700 meter. Het lopen naar de gletsjer voelt al als een opgave... je merkt dat het ademen op hoogte erg moeilijk is.

Dag 2:

Vandaag om 8 uur ontbijt. Brood met ei... op hoogte heb je niet echt honger, maar je weet dat je de energie nodig hebt. We vertrekken om 9 uur naar de andere berghut op 5130 meter. Het zou een wandeltocht van 3 uur worden. Ik ben na een half uur lopen achteraan beland.. ja ja ik was toch het enige meisje... Een gids is de hele tijd bij mij gebleven. Dit was voor mij al super zwaar.. ik herkende mijn eigen lichaam niet meer..Wat hoogte met je doet is echt onverstelbaar. Maar ik ben na veel zuchten boven gekomen... Het was 12 uur, dus na de lunch hadden we genoeg tijd om bij te komen en te relaxen. Vanavond moeten om 5 uur ons bedje in omdat we snachts de top gaan beklimmen.

Dag 3:

Ja hoor om 12 uur savonds worden we gewekt. We moeten onze hele outfit eerst aantrekken. Dat betekent veel warme kleding, hoofdlampje en die gigantische boots! Ik mocht al snel aan mijn ontbijt beginnen. Nog steeds geen last van de hoogte, maar wel heel erg veel moeite om mijn ontbijt naar binnen te krijgen. Ik had een gids voor mij alleen omdat ik de langzaamste was en er voor elke 2 personen 1 gids is. Wij gingen als eerste weg... Na 10 minuten onze steigijzers aan en hup de gletsjer op.. Ik had al snel een ritme gevonden en had ook wel het idee dat die Cocabladeren in mijn mond wel hielpen. Na een uur lopen begonnen de eerste mij in te halen... Het was gigantisch donker, het sneeuwde en er was super veel onweer. De gidsen zouden het aankijken en als het gevaarlijk zou worden zouden we omkeren. Na de eerste pauze begon ik het ontzettend zwaar te krijgen. Werd misselijk en elke stap koste me ontzettend veel energie. Er zijn weinig momenten geweest dat ik zo tegen mezelf heb moeten vechten...ondertussen was ik achteraan beland en had ook eigenlijk niemand die me kon motiveren... Na 3 keer in de sneeuw te zijn gevallen, mijn tranen te hebben laten gaan, weer op te staan en verder te gaan heb ik op 5700 meter besloten om terug te gaan. Ik kon niet meer.. had teveel last van de hoogte en moest nog te lang doorlopen om de top te halen. De terugweg was een ramp, ging me steeds beroerder voelen en was blij dat ik had opgegeven. Al voelde het toch ook niet als opgeven...Terug in de hut heb ik al mijn eten van de afgelopen dagen eruit gegooid en ben ik in mijn slaapzakje gekropen...

Het was een geweldige ervaring en ik ben trots op mezelf!!! Met 5700 meter ben ik ook wel tevreden..Bolivia Rocks!! Het is hier zo mooi....